Notice -

Written in Myanmar3 unicode font. If you want to know about the unicode download and installation, please click on here for more detail informations.

Tuesday, February 1, 2011

ပုံပြင်ကြိုက်တဲ့ ဘုရင်ကြီး

Photobucket

ဒီခေါင်းစဉ်လေးကို အခုလို ရေးဖြစ်တာကတော့ ငယ်ငယ်က ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းခန်းထဲမှာ ပုံပြင်လေးတွေကို ပြောပြတတ်တဲ့ ဆရာမတစ်ယောက်အကြောင်းကို သွားစဉ်းစားမိလို့ပါ။ ကျွန်တော် အလယ်တန်းကျောင်းသား ဘဝတုန်းက စာသင်ချိန်တွေမှာ စာရိတ္တချိန်ဆိုတာပါ ပါတယ်။ အဲဒီ့ စာရိတ္တချိန်မှာ ဆရာမက ကျွန်တော်တို့ကို ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ၊ အသိပညာဆိုင်ရာ၊ ဗဟုသုတဆိုင်ရာ စတဲ့ စတဲ့ ပညာပေးပုံပြင်လေးတွေကို ပြောပြ ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကလည်း ခုံခုံမင်မင်နဲ့ကို နားထောင်အတုယူခဲ့ပါတယ်။ ကလေးတွေလည်း ဖြစ်တော့ ပုံပြင်ဆိုတာနဲ့ကို အရမ်းကို စိတ်ဝင်စားနေပြီ မဟုတ်လား။

အဲတုန်းက ဆရာမပြောပြခဲ့ဖူးတဲ့ ပုံပြင်လေးတစ်ပုဒ်ကို ကျွန်တော် ပြန်လည် ဖောက်သည်ချပြောပြချင်ပါတယ်။ ပုံပြင်က အနောက်ဥရောပက ပုံပြင်လေး တစ်ပုဒ်ပါ၊ ဘယ်နိုင်ငံရဲ့ပုံပြင်လည်း ဆိုတာတော့ နှစ်နည်းနည်း ကြာတော့ကျွန်တော်မေ့နေပါပြီ၊ ဆရာမကတော့ ပြောတော့ ပြောတယ်။ ပုံပြင်ရဲ့ အမည်နဲ့ အကြောင်းအရာ ကိုပဲ ကျွန်တော်မှတ်မိတော့တယ်ဗျာ ...။ ကျွန်တော် ပြောပြပါရစေ ...


ပုံပြင်ကြိုက်တဲ့ ဘုရင်ကြီး


ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက တိုင်းပြည်တစ်ပြည်မှာ ပုံပြင်နားထောင်တာကို အရမ်းနှစ်သက်တဲ့ ဘုရင်ကြီးတစ်ပါး ရှိလေ သတဲ့၊ အဲ ဘုရင်ကြီးဟာ ဘယ်လောက်များ ပုံပြင်ကို ကြိုက်နှစ်သက်သလဲဆိုရင် သူ့ဘေးမှာ ပုံပြင်ပြောပြရတဲ့ အမတ်တွေကို အကြီးအကျယ်ချီးမြောက် သူကောင်းပြုပြီး ထားသတဲ့လေ။ ဒါအပြင်လည်း တစ်နေ့တစ်နေ့ အိပ်ရာဝင်တိုင်း အိပ်ရာဝင်ပုံပြင်တွေကို နားဆင်ပြီး အိပ်စက်လေ့လည်း ရှိသတဲ့။ တိုင်းသူပြည်သားတွေအကြား မှာလည်း ဘုရင်ကြီး ပုံပြင်ကြိုက်တဲ့ အကြောင်းကို ပြောစမှတ်တွင်လောက်အောင် ပျံနှံ့နေသတဲ့...။

ဒီလိုနဲ့ နေလာလိုက်တာ တစ်နေ့မှာ ဘုရင်ကြီးက အခုလို စဉ်းစားတွေးတောမိသတဲ့။

“အင်း ... ငါ တစ်သက်လုံး ပုံပြင်တွေ နားထောင်လာလိုက်တာ၊ ရှိသမျှ ပုံပြင်တွေလည်း ကုန်သလောက်ရှိသွား ပြီ၊ အရင်က ပုံပြင်တွေလည်း မရိုးတမ်းနားထောင်လာခဲ့တာလည်း များလှပြီ။ ပုံပြင်အသစ်အသစ်တွေကိုလည်း နားထောင်ရပေမယ့် အားရလှတယ်ကို မရှိပေဘူး၊ တကယ်လို့ တစ်သက်လုံး မဆုံးအောင် နားထောင်လို့ရတဲ့ ပုံပြင်နဲ့ ပြောပြမယ့် ပုံပြောဆရာရှိမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ... ညီလာခံကျရင် ... မှူးမတ် တွေနဲ့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရဦးမယ်”

အထက်ကလို စဉ်းစား၊ တွေးတောပြီးတော့ ဘုရင်ကြီးလည်း မှူးမတ်စုံညီတက်ရောက်တဲ့ ညီလာခံမှာ အခုလို မိန့်တော်မူပြီး တိုင်းနိုင်ငံအတွင်းမှာ ပြည်သူများ သိအောင် မောင်းခတ်ကြေညာစေသတဲ့ ...

“ မင်းကြီးများ ... ငါကိုယ်တော်မိန့်တော်မူမည်... ငါကိုယ်တော်သည် တစ်သက်တာ အဆုံးသတ်မရှိသော ပုံပြင် ကိုနားဆင်လိုသည်။ ထို့အတွက်အကြောင့် ငါကိုယ်တော်မြတ်အား အဆုံးအလျားမရှိသော ပုံပြင်ကိုပြောပြနိုင် သော သူကို ငါကိုယ်တော်မြတ် ဆုတော်လာဘ်တော်များချီးမြှင့်ရုံမက ငါကိုယ်တော်၏ သမီးတော်နှင့် ထိမ်းမြား လက်ဆက်စေကာ၊ အိမ်ရှေ့အရာကို အပ်နှင်းတော်မူမည် မင်းကြီးများ... ”

မှူးမတ်တွေလည်း တိုင်းပြည်နေရာအနှံ့အပြားကို ကြေညာမောင်းခတ်လိုက်တဲ့အခါ၊ ဘုရင်ကြီးရဲ့ နန်းတော် ရင်ပြင်မှာ အဆုံးသတ်မရှိတဲ့ ပုုံပြင်ကို ပြောမယ့် နိုင်ငံအနှံ့အပြားက ပုံပြောဆရာများ အသီးအသီး၊ အလျှိုအလျှို ရောက်ရှိလာကြသတဲ့။ ရောက်ရှိလာတဲ့ ပုံပြင်ပြောဆရာတွေကို နေရာချထားပေးပြီးတဲ့ နောက်မှ ဘုရင်ကြီးက သူတို့ပြောတဲ့ အဆုံးသတ်မဲ့ပုံပြင်များကို စတင်နားထောင်လေတော့သတဲ့ ။


ဘုရင်ကြီးအား ပထမဦးဆုံးပြောခွင့်ရတဲ့ ပုံပြောဆရာဟာ သူ့ပုံပြင်ကို သုံးလကြာပြောပြီးတဲ့အခါ အဆုံးသတ် သွားတဲ့အတွက် ဘုရင်ကြီးက အမျက်တော် ရှပြီး ကွပ်မျက်လိုက်သတဲ့။ နောက်ပုံပြင်ဆရာတစ်ယောက်က အစားထိုးဝင်ရောက်ပြောတဲ့အခါ ခြောက်လကြာအောင် ပြောသတဲ့၊ ဒါပေမယ့် ထိုသူရဲ့ပုံပြင်ဟာလည်း အဆုံး သတ်သွားတဲ့အတွက် ကွပ်မျက်လိုက်ပြန်သတဲ့။ အခုလို ပုံပြင်ဆရာများစွာ ကွပ်မျက်ခံရတဲ့အထိ ပုံပြင်ပြောကြရ ပေမယ့် ဘုရင်ကြီးအတွက် စိတ်တိုင်းကျမဖြစ်တဲ့အတွက် တိုင်းသူပြည်သားများထဲက ပုံပြင်ကို ဆက်ပြောမယ့်သူ ထွက်ပေါ်မလာတော့ဘူးတဲ့ ...။

တစ်နေ့မှာတော့ ဘုရင်ကြီးကို သူအလိုအတိုင်း ပုံပြင်ပြောပြမယ့် ပုံပြင်ဆရာတစ်ယောက်ထွက်ပေါ်လာသတဲ့။ ထိုပုံပြင်ပြောဆရာဟာ အဖိုးအိုတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ သူ့ကို ဘုရင်ကြီးက ရှေ့တော်မှောက်ကို သွင်းစေပြီး သူ့ကို အခုလို မိန့်ကြားသတဲ့ ... ။

“မောင်မင်း ... မောင်မင်းရဲ့ အရှေ့မှာ ပုံပြင်ဆရာတွေ အမြောက်အများ ကွပ်မျက်ခံရပြီးပြီ... မောင်မင်းလည်း အသိပဲဖြစ်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ကွပ်မျက်ခံရသလဲဆိုတော့ ကျွန်ုပ်စိတ်ကျေနပ်အောင်၊ ကျွန်ုပ်နားထောင်လိုတဲ့ အဆုံးသတ်မဲ့ ပုံပြင်ကို ပြောစေသော်လည်း သူတို့က သူတို့ပုံပြင်ကို အဆုံးသတ်လိုက်တဲ့အတွက် အကျွန်ုပ်က အခုလို ပြစ်ဒဏ်ပေးရတာပဲ ဖြစ်တယ်။ အဲတော့ မောင်မင်းလည်း ကျွန်ုပ်စိတ်တိုင်းကျအောင် မပြောပဲ ပုံပြင်ကို အဆုံးသတ်ခဲ့ရင်အရှေ့က ပုံပြင်ဆရာတွေလို အပြစ်ဒဏ်ပေးခံရမယ် ဆိုတာကို နားလည်ရဲ့လား ”

ပုံပြင်ဆရာအဖိုးအိုကလည်း အခုလို ပြန်ပြီး လျှောက်တင်သတဲ့ ... ။

“မှန်လှပါ မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးနားထောင်လိုတဲ့ အဆုံးသတ်မဲ့ ပုံပြင်ကို လျှောက်တင်ပြောပြပါ့ မယ်၊ စိတ်တော်ချတော်မူပါ၊ စောင့်ကြည့်တော်မူပါ ...ဘုရား ... ”

ထိုအခါမှတော့ ဘုရင်ကြီးလည်း စိတ်သဘောတော်ကျပြီး နောက်နေ့တစ်ရက်မှ ပုံပြင်ကို စတင်လျှောက်ထား စေသတဲ့၊ ပုံပြင်ဆရာ အဖိုးအိုလည်း သူရဲ့ အဆုံးသတ်မယ့် ပုံပြင်ကို ဘုရင်ကြီးကို အခုလို စတင်ပြောပြပါတော့ တယ်။

“တိုင်းပြည်အလုံးအား အစိုးရ အုပ်စိုးတော်မူတဲ့ အရှင်မင်းကြီး ... နှစ်ကာလအားဖြင့် ရှည်ကြာလှစွာ အခါတစ်ပါး က အရှင်မင်းကြီးကဲ့သို့ တိုင်းအလုံးကိုအစိုးရ ဘုန်းသမ္ဘာကြီးမြတ်လှတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး ထီးနန်းစိုးစံတော်မူသတဲ့၊ တစ်နေ့သော နေ့မှာ ပုရောဟိ်တ်မှူးမတ်တွေက တိုင်းပြည်မှာ အစာရေစာရှားပါး ပြတ်လတ်မယ်လို့ နိမိတ် ဖတ်ကြတဲ့အတွက် ဘုရင်က စားရေရိက္ခာကောက်ပဲသီးနှံများကို ကြိုတင်စုေဆောင်းဖို့ သိုလှောင်ရုံကြီး တစ်ခု ကို တည်ဆောက်စေသတဲ့... ။

ကြီးမားတဲ့ သိုလှောင်ရုံကြီး တည်ဆောက်ပြီးစီးတဲ့ အခါ၊ တစ်တိုင်းတစ်ပြည်လုံးမှာ ရှိရှိသမျှ စားရေရိက္ခာတွေကို အဲဒီ့ သိုလှောင်ရုံကြီးထဲကို အပြည့်ဖြည့်သွင်းစေသတဲ့။ အဲ သိုလှောင်ရုံကြီးဟာ ဘယ်လောက်တောင်ကြီးမားလဲ ဆိုရင် အလျား၊ အနံ၊ အမြင့် ပေပေါင်းများစွာ မြင့်မားကြီးကျယ်သတဲ့။ ဒါပေမယ့် သိုလှောင်ကြီးရဲ့ မျက်နှာစာမှာ တံခါးတစ်ခုရဲ့ သော့ပေါက်ကျဉ်းတစ်ခုကလွဲလို့ အခြားအပေါက်တွေ မပါဘူးတဲ့ ...။

အဲဒီလို စားရေရိက္ခာတွေကို သိုလှောင်ရုံနဲ့ အပြည့် ဖြည့်သွင်းထားပြီး တစ်နှစ်ပြည့်မြောက်တဲ့နေ့မှာ အဲဒီ့တိုင်း ပြည်ကို အင်မတန်များပြားပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကျိုင်းကောင်အုပ်ကြီးဟာ ကျရောက်လာသတဲ့။ ကျိုင်းကောင် အုပ်ကြီးက ဘယ်လောက်များပြားသလဲဆိုရင် နေမင်းရဲ့ အလင်းရောင်တောင် ပျောက်မတတ်ဖြစ်လောက် အောင်ကို များပြားလွန်းလှသတဲ့။

အဲ ကျိုင်းကောင်အုပ်ကြီးဟာ သိုလှောင်ရုံကြီးဆီကို ရောက်ရှိလာပြီး အထဲမှာ ရှိတဲ့စားရေရိက္ခာတွေကို သယ်ဖို့ ကြိုးစားကြသတဲ့၊ ဒါပေမယ့် ကျိုင်းကောင်တွေဝင်ဖို့အတွက်က သော့ပေါ့က်ကလေးတစ်ခုကလွဲလို့ အခြား ၀င်စရာအပေါက်မရှိဘူးတဲ့၊ အဲအပေါက်ကလေးကလည်း တစ်ခါ၀င်ရင် ကျိုင်းကောင်တစ်ကောင်ပဲ ၀င်၊ ထွက် ပြုလုပ်လို့ရသတဲ့၊ အဲဒါနဲ့ ကျိုင်းကောင်တွေက တစ်ခါကို ကျိုင်းကောင်တစ်ကောင်ပဲ ၀င်ထွက်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက် ကြပြီး အစာရိက္ခာတွေကို စတင်သယ်ကြသတဲ့ ...

ပထမ ဦးစွာ ကျိုင်းကောင်တစ်ကောင်ဝင်သွားပြီး အစာကို ချီပြီး ပြန်ထွက်လာတယ်၊ နောက်တစ်ကောင် ၀င်ပြီး ၊ အစာကိုချီပြီး ပြန်ထွက်လာတယ်၊ နောက်တစ်ကောင်ဝင်ပြန်တယ်၊ အစာကိုချီပြီး ပြန်ထွက်လာတယ်၊ နောက်ထပ်တစ်ကောင် ၀င်ပြန်တယ်၊ အစာကိုချီပြီး ပြန်ထွက်လာတယ်၊ နောက်တစ်ကောင်ဝင်တယ်၊ အစာကို ချီပြီးပြန်ထွက်လာတယ်။

ပုံပြင်ပြောအဖိုးအိုဟာ ပုံပြင်ကြိုက်တဲ့ဘုရင်ကြီးကို အထက်ပါအကြောင်းအရာကို ပြောပြနေလိုက်တာ ရက်သတ္တ နှစ်ပတ်ကြာပါသတဲ့၊ ဘုရင်ကြီးဟာလည်း ဒီကျိုင်းကောင်တွေ အစာကို ၀င်ချီပြန်ထွက်တာကိုလည်း စိတ်ရှည် လက်ရှည်နားထောင်နေပါသတဲ့၊ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ဘယ်ကျိုင်းကောင်အလှည့်မှာ ဘာထူးခြားမလည်းဆိုတဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုနဲ့ပါ၊ ဒါပေမယ့် သူစိတ်ရှည်လက်ရှည် နားထောင်နေရင်းနဲ့ ကျိုင်းကောင်များ အစာဝင်ရောက် ချီနေပုံက နှစ်လနီးပါးကြာလာတယ်...။

ပုံပြင်ပြောအဖိုးအိုဟာလည်း ကျိုင်းကောင်းတွေ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ၀င်ရောက် အစာချီနေပုံကို အသေး စိတ်ပြောပြနေပါသေးတယ်၊ ဒီလိုနဲ့ ခြောက်လကြာလာတဲ့အခါ ... ဘုရင်ကြီးလည်း သည်းမခံနိုင်တော့ပဲ ပုံပြင် ပြောအဖိုးအိုကို အခုလို ပြောပါသတဲ့ ...

“မောင်မင်း... မောင်မင်းရဲ့ ပုံပြင်ကို ရှေ့ဆက်ပြောပါဦးတော့လား ... တစ်နေ့လာလည်း ဒီကျိုင်းကောင်တွေ အစာချီသွင်း၊ ချီထုတ်၊ တစ်နေ့လာလည်း အစာချီသွင်း၊ ချီထုတ်၊ ဒါချည်းပါပဲကလား ... ရှေ့ဆက်ပြီးနားထောင် ချင်လှပါပြီ... ”

အဲအခါမှာ ပုံပြင်ပြောအဖိုးအိုက “အရှင်မင်းကြီး ... စိတ်တော်မလောပါနဲ့ ဒီကျိုင်းကောင်တွေ အစာချီသွင်း၊ ချီထုတ်လုပ်နေတာ မကုန်သေးပါ၊ ဒီကျိုင်းကောင်များ အကုန်လုံးအစာချီသွင်းချီထုတ်လုပ်ပြီးမှ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ပုံပြင်ဟာလည်း ရှေ့ကိုဆက်ပြီးပြောလို့ဖြစ်မှာပါဘုရား ”လို့ လျှောက်တင်သတဲ့... ပြီးတဲနောက်မှာ ... အဖိုးအို က ..“ ကျိုင်းကောင်တစ်ကောင်အစာကိုချီလို့ ထွက်လာတဲ့အခါ၊ နောက်ထပ်ကျိုင်းကောင်တစ်ကောင်က အထဲ ကိုဝင်သွားပြီး အစာကို ချီထုတ်လာတယ်၊ နောက်ထပ်ကျိုင်းကောင်တစ်ကောင်ဝင်သွားပြန်သတဲ့၊ အစာကိုချီပြီး ပြန်ထုတ်လာတယ်၊ နောက်ထပ်ကျိုင်းကောင်တစ်ကောင်ဝင်သွားတယ်၊ အစာကိုချီပြီး ပြန်ထွက်လာတယ်... ” ရယ်လို့ ပုံပြင်ကြိုက်တဲ့ မင်းကြီးကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် လျှောက်တင်ပြောပြနေသတဲ့...။

ပုံပြင်ကြိုက်တဲ့ မင်းကြီးအဖို့မှာတော့ တစ်နေ့ မိုးလင်းလာသော်လည်း ပုံပြင်မှာ အနှီကျိုင်းကောင်းများ အစာ ကိုချီသွင်းချီထုတ်၊ တစ်နေ့ နေဝင်လို့ မိုးချုပ်သွားသော်လည်း ထိုကျိုင်းကောင်များသာ အစာကိုချီသွင်း၊ ချီ ထုတ် ဤအကြောင်းအရာများကိုသာ နားဆင်နေရတော့တယ်။ ပုံပြင်ကလည်း မပြီးဆုံးသေးတဲ့အတွက် ဘယ် လိုမှ အကြောင်းပြပြီး ပုံပြင်ဆရာအဖိုးအိုကို အပြစ်ပေးလို့မရပဲ အခက်တွေ့နေတယ်...။ ဒီလိုနဲ့ ပုံပြင်ပြော ဆရာအဖိုးအိုရဲ့ ကျိုင်းကောင်များ အစာချီနေပုံဟာ တစ်စတစ်စ တစ်နှစ်ကာလကျော်လို့ နှစ်နှစ်နီးပါး ဖြစ်လာ တယ်။ စိတ်မရှည်လို့ ဘုရင်ကြီး ပုံပြင်ကို ဆက်ပြောဖို့ အကြိမ်ကြိမ်ပြောခဲ့တိုင်းမှာ ပုံပြင်ဆရာအဖိုးအိုဟာ လည်း သူ့ရဲ့ ကျိုင်းကောင်အုပ်ကြီး အစာကို အကုန်ချီပြီးသွားတဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းဖို့ အကြိမ်ကြိမ်နားချခဲ့သတဲ့။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ပုံပြင်ကြိုက်တဲ့ မင်းကြီးဟာ လုံးဝသည်းခံနိုင်စွမ်းမရှိတော့တဲ့အပြင်၊ ပုံပြင်ကို အဆုံးထိ နား ထောင်နိုင်စွမ်းလည်းမရှိတော့သလို အလွန်အမင်းလည်း စိတ်ဓါတ်ကျလာသတဲ့၊ သူ့ဘေးမှာ ထိုကျိုင်းကောင် များ ၀င်ထွက်နေပုံကို တက်ကြွစိတ်ရှည်စွာ ပြောပြနေတဲ့ ပုံပြင်ပြောအဖိုးအိုကိုလည်း ကြည့်ပြီး ပြောစရာစကား ကိုလည်း ရှာမရဖြစ်နေပါသတဲ့။ ထိုမဆုံးသတ်နိုင်တဲ့ ပုံပြင်ကို နားထောင်မိတဲ့အချိန်ကစပြီး အခြားသော ပုံပြင် များကိုလည်း နားဆင်ခွင့်လည်း ဆုံးရှုံးနေပါသတဲ့... အဆုံးတစ်နေ့မှာတော့ ပုံပြင်ကြိုက်တဲ့ ဘုရင်ကြီးဟာ အခု လိုမိန့်ကြားတော့သတဲ့ ...

“အို ... ပုံပြောဆရာ အဖိုးအို... အကျွနု်ပ်သင့်ကို အဆုံးမရှိတဲ့ပုံပြင်ကို ပြောစေခဲ့တယ်၊ သင်ဟာလည်း အဆုံးမရှိ တဲ့ပုံပြင်ကို ပြောနေခဲ့ပါတယ်၊ သို့သော်လည်း အသင်ရဲ့ ကျိုင်းကောင်များဟာ ပမာဏများပြားလွန်းပြီး ကုန်နိုင် ဖွယ်မရှိတဲ့အတွက် အကျွန်ုပ်သည်းခံနိုင်စွမ်းသည်သာကုန်ပြီး သင်ရဲ့ ကျိုင်းကောင်များကတော့ မကုန်နိုင်သေး ပါ။ အသင့်စကားအရ ဤကျိုင်းကောင်များ ကုန်မှသာ သင်၏ပုံပြင်ကို ရှေ့ဆက်တက်ပြောဆိုနိုင်မည်ဆိုက အသင်၏ပုံုပြင်အား ရပ်တန့်လိုက်ပါတော့လေ၊ အကျွနု်ပ်၏ သမီးတော်ကို လည်း အသင်လက်ဆက်လိုက်ပါ တော့၊ အကျွန်ုပ်သည်လည်း သင်ကို အိမ်ရှေ့အရာ အပ်နှင်းချီးမြှင့်ပါတော့မည်။ သင်၏ အဆုံးသတ်မရှိသော ပုံပြင်ကိုလည်း အမှန်တကယ်အဆုံးသတ်မရှိသော ပုံပြင်အဖြစ်အကျွန်ုပ်လက်ခံလိုက်ပါပြီ။ အသင့်ဤပုံပြောခြင်း အမှုကို ယခုပင်ရပ်တန့်ပါလေတော့ မောင်မင်း၊ အကျွန်ုပ်သင်၏ ကျိုင်းကောင်များကို စိတ်ကုန်ခြင်း ရှိလှပါပြီ ”

ထိုအခါတွင် ပုံပြင်ပြောအဖိုးအိုသည် အဓိပ္ပါယ်ရှိလှသော အပြံုးကို ပြံုးလေ၏၊ ထို အဖိုးအို၏ အပြံုးသည် အောင် နိုင်သော သူ၏အပြံုးမျိုးဖြစ်သည်ကို ပုံပြင်ကြိုက်သော ဘုရင်ကြီး သတိထားမိလေသတဲ့။ အဖိုးအိုက ဘုရင်ကြီး ၏ ပခုံးထက်တွင် လက်တင်၍ အလွန်တရာ ကြင်နာသော အမူအယာဖြင့် ဤသို့ပြောလေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး ... အရှင်မင်းကြီး၏ စည်းစိမ်များနှင့် အရှင်မင်းကြီး၏ သမီးတော်ကို ရယူလိုခြင်းအဖို့ အကျွန်ုပ် ဤပုံပြင်ကို လာရောက်ပြောကြားခြင်းမဟုတ်ပါ၊ အရှင်မင်းကြီး၏ ၀ါသနာအပေါ်တွင် အရှင်မင်းကြီး ရပ်တည် နိုင်ပါသည်။ သို့သော် အရှင်မင်းကြီး၏ ၀ါသနာသည် အခြားသော ပြည်သူများ၊ တိုင်းသူပြည်သားများအပေါ် တွင် ထိခိုက်စေမှု၊ နစ်နာမှု မဖြစ်အောင် ဤသို့ အကျွနု်ပ်လာရောက် သတိပေးခြင်းပင်ဖြစ်ပါသည် မင်းကြီး။ အကျွန်ုပ်သည်ကား အခြားသူမဟုတ် သင်တို့သိထားကိုးကွယ်ကြသော ဇုဒ်နတ်မင်းပင်ဖြစ်သည်။ အရှင်မင်းကြီး
လူသားတို့တွင် အဆုံးမရှိသော ဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အသင်မင်းကြီးသည်လည်း ထိုနည်းနှယ်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုဆန္ဒများ၏ အလိုသို့ အဆုံးမဲ့စွာ လိုက်လျောနေမည်ဆိုပါက အရာရာသည်အချည်းနှီးပင် ကုန်ဆုံး ပေလိမ့်မည်။ အကျိုးတစ်စုံတစ်ရာဖြစ်ထွန်းမည်မဟုတ်သည်ကို အကျွန်ုပ်သိမြင်၍ ဤကဲ့သို့လာရောက် ဆုံးမ သတိပေးခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်”

ဤကဲ့သို့ စကား၏အဆုံးတွင် ပုံပြင်ပြောအဖိုးအိုအသွင် ဆောင်ထားသော ဇုဒ်နတ်မင်းသည် ပျောက်ကွယ်၍ သွားလေတော့၏။ ပုံပြင်ကြိုက်သော ဘုရင်ကြီးသည်လည်း အသိတရားတစ်ခုရရှိလိုက်သကဲ့သို့ ပြံုးရွှင်စွာဖြင့် သူ၏ အဆောင်တော်အတွင်းသို့ ၀င်သွားလေသည်။ သူ၏ အဆုံးသတ်စေချင်သော ပုံပြင်သည် အဆုံးသတ်ခဲ့ လေပြီ၊ သူ၏ ပုံပြင်များကို အဆုံးမဲ့ နားဆင်ချင်သော ဆန္ဒနှင့် အတ္တစိတ်ကို ဇုဒ်နတ်မင်း၏ ကျိုင်းကောင်များက ချီထုတ်သွားခဲ့လေပြီဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်ပြောချင်မိသော ပုံပြင်လေး ပြီးဆုံးပါပြီ၊ သို့ပါသော်လည်း ကျွန်တော်၏အတွေးလေးများ အဆုံးမ သတ်သေးသည်မှာ သေချာလှပါသည်။ ယခုပုံပြင်ကို နားဆင်နေသော သင်၏ အတွေးလေးများ မည်သို့ အဆုံးသတ်မည်ကို သိလိုသော ဆန္ဒများဖြင့် အဆုံးမသတ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။

ပျော်ရွှင်ခြင်းဖြင့် ဘဝတွင် ရပ်တည်နိုင်ပါစေ ...


အိပ်မက်ရှင်

No comments:

Post a Comment

Notice -
Written in Myanmar3 unicode font. If you want to know with about unicode font download and installation, please click here for more informations.